Blog

preken voor eigen parochnie

Zondag 17 juni                                         (na Goot, Vuur, Dans en Bladjenprroep zouden we Fantasieën overslaan en voordat we doorgingen met Wiel Fataal dat Bekend verving (want daarvoor hadden we de tweede stem van onze percussionist nodig die het schip vanaf Terschelling had gemist doordat zijn afspraak spontaan ging skutsjemaitressesylen) Altijd Die Ander spelen maar aangezien ik dat niet goed genoeg had voorgespeeld op de repetitie …..) klonk: “We kunnen nu een fel-realistisch politiek lied spelen tegen de Centrum Partij maar mijn buurman op gitaar zei dat dat zwaar achterhaald en preken voor eigen parochie is” en ik deed een poging met dat er vroeger maar één Centrumpartij was en nu wel vijf (bij deze spontane eruptie had ik alle tijd om het publiek in te kijken en ik zag hoe vele hoofden op en neer gingen) dus ik frotte er ook nog een opzetje tussendoor om de knikkers in slaap te sussen

– —– Pummel Buma op de voorpagina van zijn Telegraaf
is een christen van het troebelste water.
Ex-masturbant Sjorrie BeauDet geurt naar zijn eigen toilet.
Marktwerking Rutte glimlacht intussen intussen intussen.
Alex Pechboy van Geenideetig verlangt heftig naar theater
met de peroxide Gisterwereld, de kampioen hater.
Zie hier de versnippering van de onderbuikdenkerij.
35 jaar geleden deden we het met maar 1 Centrumpartij ———-

voordat we hadden kunnen uitbarsten in onze protestsong -die echt nog wel eens op album komt- maar zondagmiddag tijdens de viering van 20 jaar Lazy Sunday Afternoon in het Tivoli Lepelenburg Park moest ik mijn gitaman gelijk geven dat we het lied niet gingen spelen en ik zag de hoofden die van boven naar beneden gewend waren opeens van links naar rechts gaan en uiteindelijk in het midden halt houden toen ik zei: “en het is eindelijk een keer zover, mijn gitaarbroer heeft gelijk.”

Que sera sera.
Maar anders had ik uit 1983 gezongen:

“schelden op de maatschappij
er is weer niets te doen
maak je fantasie eens vrij
dat kan ook met weinig poen
als je steeds op een ander wacht
sta je nog jaren in de rij
je bent een wezel overdag en een held in de nacht
je wordt een steeds groter ei
en je droomt als niemand kijkt van je eigen kracht

straks ga je zeker weer stemmen op de centrumpartij, de centrumpartij [2x]

schelden op de samenleving
hoor je daar dan zelf niet bij
je kijkt met een kop als een aardbeving
nooit recht vooruit maar steeds opzij
je mompelt kritiek en je voelt je een flinke vent
en je doet er een paar klappen bij
maar als jij niet verder denkt
wat mag jij dan verwachten van mij

straks ga je zeker weer stemmen op de centrumpartij, de centrumpartij [4x]

Maar omdat het WK voetbal speelde deden we onze vertaling van een song van Queen:  “Wij zijn de paddestoelen,
wij zijn de paddestoelen, geen
tijd voor uien want wij zijn de paddestoelen
van de knoflook. ”

 

Wij kozen deze 19 stukken voor ons vijfde album

Armen is zeker een tekst die Anna aandroeg (net als Hallelujah, dat we na een paar repetities definitief parkeerden), ik zou er niet om hebben gevraagd. Want? Ik vroeg om literairder dingen als Lied / Song van Robert Pinsky uit een bundel A Convergence of Birds die Jonathan Safran Foer redigeerde als een eerbetoon aan de prachtige dozen van Joseph Cornell (zoek dit zelf maar op het web uit). To make you feel my love was al door te veel en te vaag volk te mooi vertaald maar Anna wist er een draai aan te geven waardoor we het toch gingen spelen en bleven spelen. Alleen die regel over ‘the Highway of Regret’ bleef me in de keel steken en daar hebben we toen een deel van een repetitie over gesproken totdat we het juiste Nederlandse “eviqualent” hadden samengebracht. In de versie van Adèle hoort de goede luisteraar er straatgeluid doorheen waarvan je je kunt afvragen hoe dat er in de mix niet is uitgeschoven. Nieuwsgierig ging ik op zoek naar het origineel van Bob Dylan en ook daar is er gerommel te horen dat me in mijn modus als radioluisteraar even doet struikelen. Duidelijk dat er in onze versie ook een dwars over het pad gevallen boom moest liggen. Twee zelfs.
(Dank aan Erik Lindner voor zijn aemulatio van het begrip ‘equivalent’ in de aankondiging van de band Zimihc tijdens het festival De Tijd Is Om, op 11 april 1987 in De Blauwe Aanslag te Den Haag). Op te vragen.

Bekend, de mensch is schlecht en daar lachen we mee, her en der een scheur in de muziek waardoor de waarheid binnendringt. Het kwaad is concreter dan het goede (en heeft daardoor meer ‘spreektijd’). Wie men mijdt, met hem, met haar leeft men. Het origineel klinkt als huiskamermuziek, wij maken het in de klank vileiner, in de woorden handhaven we de strenge humor van de man met de gouden stem.

Bladjenprroep is een lang verhaal en een lange tijd onderweg geweest in de historie van Zimihc.
Er is een tijd geweest dat we onze teksten letterlijk van de straat raapten.
Appie deed een recept voor mosselen alsof hij een overlijdensbericht voorlas,
Ad Brallenberg las Ad groet ’s ochtends de dingen alsof hij het nog nooit eerder zag, Roland sprak over Ma Pren Huppeldepup en een rode teef die uit de mond van Jan Arends kwam, Rob rapte een tekst waarin hij Hoog Catharijne aanprees als locus amoenus. Frans hield in die tijd de maat en zijn lippen op elkaar. Wij waren gecharmeerd van de kreten van Arno Hin Tiens Counter in Que pasa en Putain putain en we speelden dat laatste met het ritme op biervaten. Na een paar maal bleek dat wat we van de tekst hadden verstaan een beetje mager was om het hele nummer te kunnen vullen dus er moest tekst bij. “Net iets te duidelijk en buiten de context wil ik het wiel uitvinden, vind ik het wiel uit” functioneerde jarenlang als stoplap maar zeven jaar voordat we er uiteindelijk een versie van gingen opnemen kozen we ervoor om een gedicht van Guido Gezelle naar de voorgrond te schuiven. Live in houtzaagmolen De Ster in Lombok vervingen we het biervat door een aambeeld. ’t Er viel ‘ne keer een bladjen op het water – en het water zag dat het goed was.

Coccinellalarve …. is een woord uit een gedicht van Jan Hanlo. In de geschiedenis van onze band zijn er naast de theatershows Ik Ben Als Ieder Anders, Echte Tranen Huilen Niet, Mooi Om Waar Te Zijn en de cd’s onver Harde Noten, Zielsve’el, Schuil, Hond (enkel op cassette) & Anna vertaalt ook vele niet afgeronde projecten. Dat begon met Zimihcs Running Line, daarna zouden de programma’s Denk en Voel & Saaie Berichten niet volgen evenals geen verregend optreden in het openluchttheater in Nijmegen, geen bandproject met de enthousiaste en onbereikbare Emile Miedema, geen finale in De Kleine Prijs van Utrecht voor onze alter ego’s Fuck the Grachtengordel en Rushdie Free / Hang Apartheid en geen optreden op een Jan Hanlo-symposium in Maastricht.
Al deze faux pas leverden echter wel tekst op die we vonden of maakten,
en die we soms al live speelden voordat de draad afbrokkelde.
Deze opname komt van een radioprogramma op Radio M uit de vorige eeuw ….

Dans heeft gevoelswaarde voor mij want het was 35 jaar geleden mijn eerste zoen-plaatje met Mientje Fluyt. Patti Smith staat ook nu nog in mijn luister-toptien, vroeg ik Anna om een vertaling of kwam ze er zelf mee? Hoe is het gekomen dat de zang van mij naar Appie ging? Onderweg vlocht ik er Welcome van the Beach Boys doorheen – dat ook weer wegtrok. (Zo verdwenen ook hele songs als Chelsea Hotel en Lazy Sunday Afternoon en wat we zoal meer probeerden zonder dat ieder van ons vieren er met zijn hart in zat: Nothing Rhymed, Solsbury Hill, …. . De tekst waarmee Dancing Barefoot eindigt hebben wij vooraf gezet. Klinkt beter hoorde ik op een vroege liveversie door Smith zelf.

Droomhond komt uit een boekje dat ik kocht bij the American Bookstore in Amsterdam. Het verhaal van mijn groter wordende wereld. Op de fiets van Culemborg naar Utrecht om platen en de Volkskrant te kopen veranderde naar met de trein naar Amsterdam om boeken en Propria Cures te kopen. Muziek en poëzie zijn de langste lijnen in mijn leven tot nu. Spoorlijnen, toen de rails bij elkaar kwamen (ik hoef nergens heen) in de ontmoeting met Appie Alferink en Frans-Willem Korsten die met gitaar en tekst (Het ezeltje Neeneenee) en politiek (‘Utrecht Tegen Apartheid’) iets deden & ik kwam aanwaaien uit de poëziehoek met een gedicht van Kurt Schwitters (‘Pohésie Horezie’) (ergens anders was ik muzikant, in het trio ‘Zogenaamd Geluk’) (ergens anders was ik toneelspeler; ‘Scharnier’). De verknipte persoonlijkheid moest eerst nog bij elkaar geneukt worden (ook je eerste vergeet je nooit) & toen ik dan in één vel paste, kon ik dingen gaan weggooien. Muziek en poëzie en theater en seks kwamen samen in een spiegelgedicht van een Pink Panther-act met regenjas aan: Dog Dream – Patti Smith, pagina 42 in Babel, aankondiging van een Dylanvoorkeur van decennia later.

Fantasieën van Management ….is tijdens een repetitieweekend in Himmelum van louter vertaal-tekst in het hoofd van Frans (die de hele bundel uit zijn hoofd heeft geleerd daarna) tot muziek van de hele band geworden. Ik sliep zondag nog uit toen hij en Appie op twee gitaren beneden de basis maakten. In dat weekend ging de schoonvader van de ene gitaarspeler heen waardoor we eerder terug gingen naar het midden van het land en Haamstede. De kerkklokken rondom het uiteindelijke albumstuk zijn van de kerk in Heesch waar de vader van de andere gitarist van de bandweekendzondag werd begraven.

Gong, zwarte gal van blijmoed, deze ruim vijftig jaar oude meezinger die als een zandweg je naar binnen zuigt, je wilt je bek leeg spuwen en iedereen in de kamer fronst verontwaardigd.

Goot
. Ik was in augustus 2015 een week alleen in huis en werkte overdag aan het archiveren van Saaie Berichten. Zag op een avond de docu Amy in het Louis Hartlooper Complex en omdat ik na afloop geen gesprekspartner had, schreef ik er direct over – en in een nieuwe vorm. Ik fietste al tijden met een vertraagde versie van Born to be Wild in mijn hoofd (exit excitement), we zijn geen brullende jongens meer. De motor waarmee Steppenwolf de snelweg op gaat is voor societykid Winehouse een camera. De hele bikers-lyric die John Kay vijftig (?) jaar geleden schreef, kon ik kantelen naar het op bewegend beeld vastgelegde leven van onze geliefde souljunk. De akkoorden van Born to be Wild waren weer van het type ‘dat kan RHB ook’, dus na ieders zomervakantie presenteerde ik Geboren voor de Goot eigenhandig aan ‘my dearbraithers’.
Op 12 maart na gerommel onder in de vulkaan en met her en der stukken rond- geslingerde lava gingen we rustig zitten & maakten iets wonderlijks, en maar een van ons wist meteen dat het goed was.

Goud is een lied dat als ongezongen tekst al jaren in mijn zangmap zat tussen teksten die we vanaf 2007 gebruiken. De titel die ik aan de tekst gaf toen we die in 2011 gingen zingen was Is dit? Ik zong het heel hard en daardoor kwam de associatie dat we dit lied wel aan Marco Borsato konden slijten.

Goud als in: over geuren niet schrijven want dan ruik je ze niet meer.
Goud als in: intimiteit is van twee personen.
Als in: van alles een dans maken (echo van Zimihc kan alleSmaken à Dans licht.
In: Je kunt altijd geven (zwaar niet in evenwicht: geven maakt lichter).

De titel Goud heb ik aan het lied gegeven om het als demo aan Moritz Ebinger te kunnen slijten voor de plaat Mi fen’na Gowtu waar hij in 2013 aan werkte. Ons lied Goud beleefde zijn eerste publicatie op vinyl, in 2014. Moritz nam het begin van het lied, dat is een refrein, twee coupletten en weer een refrein en zette deze 1 minuut en 39 seconden met een fade op kant B als track 15, tussen Hannes Geiser, de directeur van het natuurhistorisch Museum Frauenfeld in Zwitserland, die vertelt over eksters en hun passie voor glimmende objecten; en Walter Handeman, goudopkoper en -handelaar die vertelt over het levens-gevaarlijke aspect van goud(handel). Op de binnenhoes staat als artiest vermeld: ‘Zimihc’ en daaronder staat als verklaring voor de
bandnaam: ‘Zlatan Ibrahimovic Manoeuvreert In Het Cornergebied’.

In het couplet is sinds de demo die we in een weekend te Himmelum opnamen in de vierde regel het woord ‘invulling’ vervangen door ‘opvulling’; in het eerste couplet is de derde regel [1> of in onderbroekjes op het speelplein’] gesneuveld en vervangen door de vierde, en de vierde regel is een nieuwe. In het tweede couplet is de eerste regel [2> de dominee met de kapotte oren] verdwenen en de tweede regel [3> de boefbalspits die in hotels verkracht] is gewijzigd
[de boefbalspits een carrière in de kast] verplaatst naar het vierde couplet; de vierde regel werd de tweede.

Het zal de meeste luisterara’s niet boeien hoe een dichter & liedschrijver met zijn regels schuift maar doordat Geert Bors me vroeg ‘welke darlings heb je gekilled’ ben ik de teksthistorie gaan uitpluizen.

Doordat ik met regels ging schuiven kwam er een bewuster rijmschema in het lied en daardoor zou het einde voorspelbaar kunnen worden en moest ik daar dus iets mee. Tussen 2011 en 2016 heb ik gesleuteld aan drie verschillende eindes die we in de studio door elkaar zouden gaan zingen. Maar doordat de inhoud minder harde statements ging bevatten, wilde ik het lied met zachtere stem zingen en had ik geen behoefte meer aan een gevlochten einde waarin delen van de tekst onverstaanbaar zouden zijn. Dat effect bewaren we voor een lied over Utrecht voor ons volgende album.

In wat ik hierboven ‘harde statements’ noem, verwijst de tekst naar zaken uit de actualiteit. Dat werkte in een lang verleden live soms heel goed maar een album opnemen is een andere tak van kunst. Regels die in vijf jaar achterhaald raakten, of die een voetnoot nodig zouden hebben, draaide ik de nek om: een opsomming die begint met de drie die ik hierboven al drie prijsgaf, en vervolgt met:

4> de muziekhater die de concertkaartjes afscheurt
5> de half-blote vrouw op een Vechtboot
6> de koningin met glimlach zonder man
7> de kunstenaar die nooit meer dan talent was
+het hele laatste couplet na de beginregel
{de zanger van een ongehoord lied}:
8> met stapels onverkocht werk onder zijn bed
9> die zijn publiek verzuipt in zijn verdriet
10> en naar huis gaat met drie euro in zijn pet
Daarna kwamen vervangende mooie zinnen niet door de ballotage, zoals:
11> de vijand van wat heet de slechte smaak
12> de zanger die zelf op elke hoes prijkt
13> de miljonair met kinderarbeidnering

Zijn er darlings bij? Misschien 5, 6 en 11.
Maar tegen de 20 regels die er nu staan kunnen ze niet op.

Greppelgraf, origineel track 18 van Trout Mask Replica heeft een intro waarin aan Rockette Morton wordt gevraagd wat hij als brandstof gebruikt. ‘Bonen’ is zijn antwoord nadat hem wordt voorgezegd: “Say beans”. Die twee woorden gebruik ik al decennia om mijn eenmanstijdschrift Saaie Berichten internationaal soepel mee aan te duiden. We hebben voor het album niet mijn poëtische vertaling gebruikt maar de toegankelijker versie van professioneel tolk/vertaler Anna Livestro.

Jeugd is zo’n grintpadlied dat een verlangen in zich draagt en daarmee eeuwige onvervuldheid want je kunt wel voor een ander iets wensen maar uiteindelijk sta je zelf te wachten totdat iemand jouw pakketje aflevert. Als de vertaling is gelukt, bestaat er in de taal geluk voor zolang als het lied duurt en dan is het de nieuwe norm geworden en daarmee de volgende tegenvaller die we ook wel
weer overstijgen. Gevoel is nooit permanent, het is een tijdelijk ding.
Lekkere funky lick. Zimihc verbouwt Zimmerman
ingrijpender dan Dylan al kon met Bob.

Lot, daar kwam Frans mee toen bleek dat de stroom vanuit de Cremerfietsstraat opdroogde. Waarvandaan? Er zit een schreeuw van Dylan in elk van de zeven coupletten waarmee hij zeer aanwezig is. Blood on the Tracks is het eerste en enige album dat mijn zoon(tje, toen) voor me brandde (nog voordat hij de technicus voor het Zimihcsoloalbum Hond wilde zijn) van een bibliotheek-cd, inclusief hoesje. Hans Bik zou trots op hem zijn geweest if he had known. En zo kwam Dylan in het bandleven – ik speurde naar zijn ongepubliceerde song die we meermalen betoverend voor publiek speelden maar I’m not there schittert nu door afwezigheid op album 5: Bennie Da. Ik knars mijn tanden
maar er sneuvelde meer van bard Bob en de tijd is mijn vriend.

Mag hoorde ik in 2007 in Ahoy Rotterdam. De eerste avond dat mijn geliefde en ik zonder oppas thuis ge2en buiten Woonplaats uit gingen nadat we in 1997 en 1998 onze kinderen welkom heetten in ons leven. Ze belden ons voordat onze telefoons uit moesten nog trots op dat de pizza’s in de oven lagen. We wilden graag de laatste trein halen en liepen na de eerste toegift van achter uit de hal naar de uitgang vooraan toen de Webb Sisters me tranen op de wangen brachten. We wachtten dit prachtige lied uit. Onze versie nu heeft een melodielijn die om al het ijle van het origineel heen zwemt. De vertaling is in fasen ontstaan. Ik weet dat ik hem in het vliegtuig maakte, naar Thailand als ik het goed uitreken. Thuis op lettergrepentelling herschreven. Wat ik in onze derde studioversie met mijn stem doe, is soms platter dan ik wil weten, en het werkt.

Man was altijd het openingsnummer van de set in de jaren ’80. Geen bandlid was toen aan de zware middelen –aanleiding was het eenvoudige akkoordenschema waardoor de zanger de song thuis in zijn eentje kon spelen en live op het podium met de hele band ook. Zo’n classic verdwijnt als je eigen nummers gaat opnemen op den duur van de speellijst. In de repetities voor Anna Vertaalt was Waiting For The Man er opeens weer, doordat we ons er zo lekker mee los kunnen spelen. Onvertaalbaar naar het Nederlands, uitgezonderd het laatste couplet, bleek. Daarmee opnieuw het geschikte openingsnummer, nu van de cd. Op de dag dat we het opnamen overleed David Bowie van wie we dertig jaar geleden een hitsingle van Aladdin Sane speelden.

Quans, alles stroomt, stoomt, dampt, alles is blauw en zang en ritme, alles is onveranderd hetzelfde als altijd gebleven.

Speelman ….was een favoriet van Anna die ik zo goed en zo kwaad mogelijk op de gitaar uitzocht; door de verrekijker zie je hoe je bewonderde geliefde ging, er ging een stuk van jezelf.
Zoals gebruikelijk moest ik om de aangeleverde tekst zingbaar te maken twee of drie woorden wijzigen en deze keer bij uitzondering het refrein geheel herschrijven – wat vooraf de volgende quote van Arnon Grunberg als recensie opleverde: ‘De zin “vergeet om mijn naam te vergeten als je kan”
is een erg mooie zin’. Je verkoopt daar echter geen album meer om.

Vuur is ongevraagd aangeleverd, onze vertaalster vond het zelf mooi. Ze liet ons in de tien regels die deze tweede track van Rubber Soul bevat lezen hoe deze meezinger in elkaar steekt. De wreedheid die Gerrit Komrij ‘klein fascisme’ noemde als hij over het huwelijk schreef. De fik erin. In de studio was ik het beu om nog eens en nog eens terwijl het zo’n simpel deuntje is, en toen Bernie zei dat ik mijn koptelefoon nog op moest, weigerde ik dat – gelegitimeerd door verhalen die ik in twee dikke, gedeeltelijk doorgewerkte, boeken over Don Vliet en zijn discipelen was tegengekomen.

Weg schreef ik toen overdag mijn kinderen nog op de buurtschool zaten, leerden, speelden. Ik schreef in het donker, is mijn vermoeden. Ik krabbelde op mijn eigen onbeholpen wijze op een dwars gelegd vel printpapier hoe mijn vingers op de snaren stonden. Dat was in de boekjes voor amateurs niet op te zoeken dus ik moest het in beeld vastleggen om het voor te spelen aan de muziekmannen. Het monotone eindstuk gaat terug op een jam van 30 jaar geleden: “Cipier, cipier, laat mij maar zitten hier”. We vonden het in die tijd ook leuk om Silver Machine van Hawkwind te coveren (Buren op de jaarmarkt in 1985; Kikker in Utrecht, 1986; schaamteloos als we in die tijd waren).

De refreinregel van Weg: ‘dit duurt een uur’ –als concept is ook al overgewaaid naar andere plaatsen dan die waarvan de naam met de achtste letter van het alfabet begint, zoals Twello, Appelscha en Diepenheim.
Ik heb na 2003 nog tekst ingevoegd – een brug naar een grotere lap tekst die mijn leesverslag van dikke delen Brieven van Vincent van Gogh zou kunnen zijn & ook brug naar een kijkverslag van een graphic novel Vincent visits New York City. Wat niet 1 op 1 Vincent van Gogh Schilderde Buiten is.

De quasi-monotonie nodigt na een paar minuten uit tot uitbundige gitaar-verkenningen van Appie en een geluidsuitstalling verdeeld over negen instrumenten door Frans. Mijn gitaar die al vier jaar geleden opnieuw besnaard diende te worden, blijft lekker doorrammelen, de meetrillende snaar die ik niet kan ontwijken met mijn hand blijft uiteindelijk stil en dan mis je hem zelfs. Hoor hoe iedere andere muzikant uitpakt en ik droef-dappere pogingen doe om deze versie tot de langste so far te maken, wat lukt doordat iedereen naar elkaar is blijven luisteren. Ik denk dat we hiermee wel een statement maken
naar 7 miljard globegenoten.

 

tussenstand

Hoe kozen wij de stukken voor dit album? De 3100 woorden die ik er hierboven aan wijd, zijn in eerste instantie de woorden van de zanger. Er is veel van Rob H. Bekker in, met vleugjes Mobiel van der Zwan en snufjes Woede de Wit & Tom A. Hawk. “Zimihc is anders en dat is goed” schreef een van de weinige muziek-journalisten in ons land die gevoel voor onze band heeft. Zimihc is ook anders dan de zanger dus er zijn meer verhalen over ons album. Al die verhalen samen zijn Anna vertaalt. Ik weet niet wanneer Appie, Frans-Willem en Roland de tijd (rijp) vinden om hun versie te noteren dus voorlopig moet de luisterara/lezerara het met mijn deel doen; of, beter nog,
met het album dat sinds januari 2018 ook op Spotify te beluisteren is.

 

Speel met alle zinnen, Rob

De plaat die rock volwassen maakte

12 maart Patronaat Haarlem, Zimihc speelt FATAAL

Alles van het debuut, en van voor het debuut, van The Velvet Underground werd gespeeld. Hoewel het een plaat met veel dynamiek is, ging het er op zondagavond in Het Patronaat stevig op bij vele acts. Echte stuurmans-kunst houdt in dat men in een snelle wagen ook langzaam en sierlijk kan rijden. Dat deed Zimihc in driemansbezetting in track 3 van het album dat 50 jaar geleden verscheen: Femme Fataal. Het rustpunt van de avond -volgens kenners. Geheel in het Nederlands, met in het refrein: “Zij wordt jou fataal”. De zangeres van De Avonden wilde dat graag opnemen maar vond in de kleedkamer haar mobiel te laat. Voor haar zongen we het backstage nogmaals, en op de stenen vloer was (anders dan op het laffe linoleum van het podium) nu ook het wiel goed te horen.

Hoe heten de stukken op “Anna vertaalt”?

Anna vertaalt komt in de wereld, deel 1, 2, 3 en 4

Zimihc vouwt zelf de helft van de schijfjes in de helft van het artwork. Locatie Bouwstraat. Niels Bongers die het geheel ontwierp heeft na een paar keer oefenen en sputteren ook door hoe het werkt.

Zimihc zit aan een tafel in Rokade, winkelcentrum in Zuilen, bij de bakker, met uitzicht op de groenteman, naast de AH waar mijn dochter nog ruim een jaar heeft gewerkt. De groenteman is de eerste die belangstelling heeft. Dan is er een meisje dat 30 eurocent op tafel legt want “Ik vind het zo’n mooie tekening”, die mag ze na het invouwen van de cd net als iedereen gratis meenemen. Tien minuten later zit ze achter een plantenbak een groot lint kruislings om het cadeautje te strikken. Onze gitarist toont zich opnieuw de meester van het contact, hoe hij mensen die stug op weg naar winkel of woonhuis waren aan zich verbindt ….

Zimihc geeft ook in Plato -hoeveel duizenden euro’s heb ik daar al heen gebracht- mensen de kans om hun eigen cadeau samen te stellen. Anna die voor ons vertaalde is er ook, zomaar in de publieke ruimte. De platenverkopers draaien onze cd en ik zie dat het goed is. Kan een, twee, drie stappen achteruit en het loopt zoals het loopt. Mijn hoogtepunt.

Zimihc speelt liedjes in de foyer. De drie openers van het album, dan het centrale lied, dan een hommage aan de winnaar van de Nobelprijs voor de Literatuur met een enorm goed onvoorbereide pluraloog van de complete band, gevolgd door het slotstuk van ons album. Dan komen ook wij niet onder de toegift uit. Dat wordt de favoriet van Luna, dochter van onze opname-leider die een paar uur na dit optreden de live-opnamen al bij ons in de mailbox kiepert. Onze meest bescheiden zangeres recenseert van achter de bar: “Dat was een inspirerende avond. Jullie weten een sfeer te creëren waarbij iedereen zich goed voelt. Mooie muziek en hier en daar een kwinkslag. Ik heb genoten.”

Zachter zingen blijkt de sleutel naar een album met louter goede muziek.

Breng daar maar eens iets zinnigs tegenin.

In december is er een quiz over het antwoord op de vraag boven dit blog. Doe je mee? Mail ons je deelname.
Deel twee van de quiz gaat over de tekeningen onder het schijfje: naar welke titel verwijst elk icoontje dat Niels Bongers tekende.

Cherry Wijdenbosch: GOUD is momenteel het mooiste nummer

Een van de 19 stukken op Anna vertaalt begon als een gedicht dat jaren ongebruikt in mijn tekstmap zat. De werktitel toen ik het eens gezongen had op wat Appie spontaan uit zijn snaren toverde was ‘Is dit’ .

 

Maar nu staat het lied als negende track op ons album dat 26 november 2016 in de wereld komt onder de naam Goud.

 

Hoe is dat zo gekomen? Ga mee terug in de geschiedenis ….

 

 

14 mei 2012 –twee jaar nadat we HOND publiceerden- ontvang ik een bericht van Moritz Ebinger: “Ik wil graag een gouden plaat maken met daarop verhalen door goudgravers, artsen, bankdirecteuren, smokkelaars en bijzondere muziek die speciaal voor deze plaat gemaakt wordt, uit diverse landen. Deze plaat werkt net als een echte LP, het geluid is dus te beluisteren. Maar u kunt zelf ook op de plaat komen met uw verhaal, oerschreeuw, gedicht of rocksong over goud. Wat ten slotte te horen zou zijn is een mengelmoes van geluid samengesteld door mij, de kunstenaar.

Toen ik ongeveer elf jaar oud was, vond ik tijdens het spelen een overwoekerde en verlaten goudmijn. De mijnbouwers hebben tientallen jaren geleden alles in de originele staat achtergelaten; spoorwegen, mijnschachten, ingangen, het laboratorium, maar ook kantoorgebouwen met alle correspondentie, rekeningen en loonstrookjes. Wij kinderen speelden daar en brachten de achtergelaten materialen, zoals brieven, gereedschappen, zoutzuur en plattegronden mee terug van onze strooptochten. Veel van dit materiaal is bewaard gebleven en nu in mijn bezit.

Deze persoonlijke herinnering, het ontdekken, het spelen, het kinderlijke avontuur vol naïviteit en onschuld –zonder mij bewust te zijn van de vele betekenissen waar goud voor staat – is de kiem van dit project rondom GOUD.” Moritz kondigt aan dat hij een jaar lang research gaat doen, in Zwitserland, in Birma, in Thailand, op de grens van Suriname en Brazilië.

 

16 juni 2012 stuur ik Moritz een mp3 van ons lied dat in de repetities tot nu vrij onbestemd Is dit heette en dat we in april 2012 met een voice-recorder opnamen in een huisje in Himmelum, mooi dorp in Friesland. We maken daar tussen het musiceren door autoritten met ouderwets gekwaak uit vier kelen, en lange wandelingen waarin we zwijgend bij elkaar lopen. Spreken is zilver en ons lied heeft opeens een nieuwe titel. Zimihc repeteert en vertaalt rustig verder. Moritz is druk.

2 december 2013 is er toch een reactie op onze demo: “Wow het is zo fijn, ook al zeg ik het vaker, dat jij/jullie en bijzondere geluidsbijdrage hebt gemaakt voor mijn het Gouden project. Ik vind het ook zo goed dat ik het eventuel op de Lp wil zetten. Ik heb momenteel een half uur teveel musiek maar ben midden in het werk. Behalve dat ik het persoonlijk prachtig vind, is het ook goed geschikt voor mijn website over Goud. Sommige bijdrages zouden via de website te horen zijn en sommige zet ik op de grammofoonplaat in de maak.”
Dan zal het voor het moment dus goed zijn. Goud nemen we later nog eens gearrangeerd op, en met een gelaagder slotcouplet, voor ons eigen vijfde album Anna vertaalt. Zou het echt doorgaan, Zimihc op een langspeelplaat? Een goede vraag.

21 februari 2014 is het zover: “Ik heb 2 jaar op deze thematiek gewerkt 3 continenten bezocht heel veel mensen geïnterviewd, sommige gefilmd, ik tekende, schilderde, boetseerde: soms in een goudmijn soms op het atelier. Ook werkte ik daadwerkelijk met 24- karaat goud. Sommige sculpturen/schilderijen zijn gedompeld in vloeibaar goud.

Daarbij produceerde ik een Vinyl Grammofoonplaat (sommige uitgevoerd in Goud) en een uitvoerig boek. Hierop zijn o.a. gesprekken te horen met een bankier, een goudmijn eigenaar, een kruidendoctor, een Boeddhistische monnik, een smokkelaar, en ook muzikanten die op mijn vraag Goud verwerkten in hun muziek.

(zelfs schreef ik het Bachata lied Los malditos gemelos Siameses Dominican os encuentran el amor verdadero dat door sommige van hun verwerkt werd.)

o.a. Barney de Krijger, The Suprematist Guitar Ensemble, Dick el Demasiado, Bo kisser, Zimihc, Boompje Trie, Sixton Creeps, Klaske Oenema & Harm Wierda, FLG Banda Bachata Sven en Bigeneric aka Marco Repetto (Marco was het muzikale brain achter ‘ich möchte ein EisbÄr sein im kalten Polar, van Grauzone).  “

 

4 maart 2014 is het bewijs in viervoud in huis, voor elk bandlid een. Met bij elk exemplaar een met de hand gemaakte kleurige verftekening. We danken Moritz voor de eerste Zimihc-verschijning op vinyl. Zijn plaat heet Mi fen’na Gowtu * ArtGold.nl * (#####)*Moritz Ebinger

 

(#####) staat niet zo in de titel maar de Thaise letters op de hoes heb ik niet op mijn toetsenbord.

 

4 april 2014 à   Wat Moritz maakt, is nogal ingewikkeld in letters te gieten. Wat hij er zelf over schrijft, is niet samen te vatten. Alles wat ik tot nu toe van hem ken, begint bij een van zijn handen en vervolgt grillig. Heldere kleuren, ook zwart, ook wit en toch is er niets in dat je al kent. Prettig mysterieus, ook al legt hij elke stap in de ontstaansgeschiedenis uit. Vaag omschreven? Japreciesnee, laat Moritz het Onze Vader oplezen en ook dan hoor je iets dat er nog niet eerder was. Het is geen parafrase, geen omkering, geen kopie, geen emulatie, geen pastiche; wie zich afvraagt of er na Dada en Cobra nog nieuwe stromingen in de moderne kunst waren, die verwijs ik naar de eenmansstroming Moritz Ebinger. De kortste weg naar zijn werk is www.artgold.nl

 

Dank, Moritz, voor dat kleine zetje dat ons lelijke eendje nodig had om een mooie zwaan te worden. Cherry vindt het nu het mooiste stuk van allemaal.

Hoe kwamen we aan die ene regel in ARMEN (track 7 van ‘Anna Vertaalt’, ons 5e album dat op 26 november in de wereld komt) ?

♦Nou hebben we twee weken geleden die regel niet opgeschreven.
>Dat moet je ook onthouden, jongen.
♦Je had die regel weer gestuurd. Hij staat wel ergens maar ….
>Wil je hem weten?
♦Ik wou hem zingen om te weten oftie, hij was het nog niet want ‘the Highway of Regret’ die zat er nog steeds niet in en dat was jouw referentie.
<Een zwarte baan van spijt of zoiets.
>Da’s niet goed?
♦Nee, die, we hebben, we hebben, als je eenmaal naar die zin gaat kijken
Ja, hij is heel
>Dan moet het ook ‘the Highway of Regret’ worden
Het is de moeilijk …. , ja, het is de moeilijkste zin van het het hele ding.
>En welke zin is het ook al weer?
♦Je had hem anders vertaald.
>Wat is de vertaling?
♦Hij staat hier schuin nu, van: die moet er nog uit
>”De golf der spijt zwart in je hoofd”
♦Die, die
>On the Highway of Regret
Nee, da’s niet goed, hij is echt niet goed. En ik had ‘een zwarte baan van spijt’ of zoiets.
>’Op de snelweg van de spijt’
Jamaar dus je hebt, ja
>Hij zit in de ….
Op het zandpad ….
>                   …. mail
van de spijt ….
>Vind ik nog beter.
…. van mijn vader.
>Op het zandpad van mijn vader?
Op het zandpad van de spijt – vind ik beter.
>Tuinpad
Op het zandpad, op het zandpad
>Tuin, nou
Ja
>Maar we hebben het net over de Zuiderzee. Daar is geen zandpad.
Nee. Maar bij Dylan, even terug, the storms are raging on the rolling sea and on the highway of regret dat is ook iets dat niet klopt. En wat Anna probeert te doen daar, is bij elkaar brengen.
>En wat is er dan zo goed aan dat ‘zandpad’?
Zand schuurt.
>Dat Zandpad is in Utrecht iets heel anders.
Zand schuurt, ja.
Ze had ook nog ergens ‘het hazenpad vol spijt’ [wordt genegeerd]
>Je kan in Utrecht toch niet zo over een ‘Zandpad’ zingen?
Juist wel. Daar zit heel veel spijt, bij dat Zandpad. Maar daar had ik niet aan gedacht in dit verhaal.
>Ik wel, mensen in de zaal ook. Dat leidt af.
Mensen in de zaal? Wie dan?
Jahaha,
>Ja in ieder geval, die zin ….
? Wodan !
>                             die zin moet nog gewoon een keer ….
integraal gereviseerd worden.
Waarom staat die hier cursief?
>Omdat ik …
Is dat van jou, van Anna?
>Van ons, omdat wij ….
….Nee, wij vinden hem niet goed the highway of regret is …. ….. bijna onvertaalbaar. Dus degene die hem als eerst vindt, krijgt …. een (blo????), het zandpad van de spijt vind ik ergens…
>Ik ook maar het is ook nog die spijt.
Zand-weg
>Spijt met zandweg dat zit me …. Karretje dat over de zandweg reed, de nacht was ……lang, de weg was breed.
Highway of Regret, het is, het is geniaal, als je de rest van de tekst ziet, het is geniaal, die ene zin maakt het ding tot een
♪Highway of Regret♫
>maar waar ga jij heen als je spijt hebt?
Naar de zee
Dan ga ik ….
>Naar de zee?
Ja
>Ja, dus dan is het een duinpad.
Een duinpad van, ja.
Is ook mooi, een duinpad van de spijt.
>Dan ga je rustig naar eh ja. Ook al stormt het op de Zuiderzee, en dan, krijgen we?
“En op het duinpad van de spijt.” Da’s echt mooi, dat is hem
>We zingen hem gewoon.
Doen we hem nog een keer?
>Het duinpad van de spijt.
Hij mag nog langzamer.
>Eerst stond er: ‘en spookt de spijt zwart door mijn hoofd.
Toen werd het: ‘en golft er spijt zwart in je hoofd’.
En nu wordt het: ‘op het duinpad van de spijt’.
“Ook al stormt het op de Zuiderzee of op het duinpad van de spijt”
<Op het duinpad van de spijt.
<Da’s goed. Dat vind ik wel goed. Dat ploegen met je voeten.
>Het stormt op het duinpad van de spijt.

08-02-2010 [wie zei nou wat / doet dat ertoe?]

Fietswiel in Kikker

 

“Dank je wel voor wat jullie net hebben gespeeld. Het was mooi, het was goed. Jullie hebben mij blij gemaakt.” Ik zie de spreker voor het eerst, qua leeftijd zou hij mijn oudste zoon kunnen zijn, qua huidkleur niet. “Wij mogen graag iets aan de mensen geven als we optreden dus graag gedaan.”

We openden met Zimihc de 54e aflevering van Het Proeflokaal in theater Kikker.
Met deze zaal in Woonplaats hebben we een hechte band al zal niemand van het huidige personeel daar dat weten. Misschien geldt het ook niet voor alle bandleden in dezelfde mate. Kikker markeert mijn coming out als dichter (ik meen in 1979, toen nog op de locatie Janskerkhof in een zaaltje boven PHRM). Kikker markeert Zimihc’s coming out als band, vanuit de kippenhokken (Cunera, Oudegracht 32) en keldertjes (waar niet?) kwamen we bovengronds en in het daglicht. Op een Test 1,2-avond van U-Pop deelden we het affiche met Conspiracy of Silence; in 1986. In dat jaar speelden we ook de première van onze eerste voorstelling Ik Ben Als Ieder Anders in Kikker op de Varkenmarkt. Daarna waren we vele malen terug om op te treden, te presenteren, te jureren, te lezen en te geven.

Op dinsdag 13 maart 2007 keren we terug op de plaats van de diskwalificatie-wegens-dubbele-maskerade tijdens een jaargang van de Kleine Prijs van Utrecht begin jaren ’90. Volgens schema arriveren we nu om 20.00 uur. Overdag is er ander, en betaald, werk gedaan. Volgens schema checken we om 20.20 uur wat in de praktijk 40 minuten lijkt op te schuiven. Volgens schema spelen wij om 21.00 uur, tijdstip waarop vloermanager Jochem voorstelt dat Zimihc dan maar na de pauze optreedt zodat Zimihc in de pauze rustig kan soundchecken. Dit soort vertraagdingen door onverschilligheid van andere optredenden bracht ons voorheen wel eens waar we niet wilden zijn maar nu zijn geluidschuiver René en wij het met elkaar eens dat we ons aan het papier gaan houden. Wie het eerst speelt, checkt het laatst; dat gaat om 21 uur gebeuren en is in een kwartier gepiept. Dan kunnen de deuren open. Zo is het.

Vooraf aan onze soundcheck hebben we moeten rondhangen en rondsloffen terwijl een trio op hun instrumenten van alles deed waar onze bassist bloedzenuwachtig van wordt maar dat in samenspraak met René tot een goed geluid leidde. In de programmafolder van dit Proeflokaal schrijft Kikker in commissie dat deze drie mannen in hun optreden alles improviseren. Daar geloven wij na deze repetitie niets meer van maar wat een genoegen moet het voor het trio zijn om zo een kort geheugen te hebben dat je alle drie niet meer doorhebt dat je in het optreden een uur later exact dezelfde improvisatie doet als in je soundcheck.

Twee uur eerder.
Mijn telefoon klinkt als ik op de fiets en met een rugtas teksten plus een gerepareerde toeter van karton en plastic onderweg ben naar de Varkenmarkt. Telefoon zo kort voor een optreden, dat moet Roland zijn. Basman informeert of we nog aan het inladen zijn op de Bouwstraat en hoe laat we bij Kikker arriveren. Ik ga net bij Thinker on Rock op De Neu rechtsaf en zie aan het eind van de straat verderop basman oversteken. Mannensilhouet dat zich onderscheidt van het grauw door gitaarhals en krulbol. Wie was er eerder …. / …. wij waren er tegelijk.

Twee uur daarna.
We harken onze speelgoedinstrumentenkoffers vol, steken gitaren in foedralen en zitten gevangen in de zweterige kleedruimte als de tweede act start. Door de dichte deur heen klinkt een prachtige zangstem die ons in de juiste après-show-stemming houdt. Kijk en adem. Adem en hoor. Dit duurt de afgesproken vijftien minuten. Dan zouden we eindelijk wel eens ‘de frisse lucht in’ willen; volgens mijn muzikanten bedoel ik ‘aan het bier’. De meligheid slaat droog toe, klem in de kleedkamer, vanwege de improvisatiekopie van act drie.

We kwamen deze keer in het Proeflokaal terecht op de manier zoals dat een paar jaar eerder bij Worm in Rotterdam ging; op onnadrukkelijke voorspraak van de Scheveningse taalvorst Cor Gout –bij alle lezers ook wel onbekend van Trespassers W. Hij vermeldt in een van zijn nieuwsbrieven onze nieuwe cdvd Schuil en vervolgens nodigt iemand in Utrecht dan de Utrechtse band die dat album maakte uit.

Het was goed wat we daar deden, getuige ook de uitnodiging die we van Martijn Buser krijgen om op 1 juni op de ‘best of Proeflokaal’ van dat seizoen te komen spelen. Het was hartverwarmend om te horen dat men zelfs vanuit Haarlem afreist om ons een kwartier live mee te maken. Mooi ook om te horen dat iemand die pas bij de avondmaaltijd hoorde dat we speelden thuis kruis of munt heeft gegooid. Het was heerlijk om zonder aankondiging uit het donker naar het licht te komen en ons kwartier te vullen voordat de rode lamp kon gaan knipperen met de stukken Schuil, in de modder; Hoop en vreugde ; Zoals hij daar ligt ; en De glimlach van een dier. Subtiel, strak, stil en op het eind maakte  René het hard tot in het laatste woord ‘uit’. Iedereen die er was won vanavond; en de gratis Schuil ging naar de mens die verklaarde dat we hem blij hadden gemaakt. Alles geven nu.

In het donker, in het licht; we namen het fietswiel dat in het titelnummer de  blikvanger is niet mee uit de zaal. Kikker belt wel over wat we vergeten zijn, dacht ik, iets in de trant van: “Wanneer komt Zimihc het fietswiel ophalen?”

Noem maar een avond. Maar wanneer ik die week mail, gaat het zo: “Dat fietswiel is niet meer in Kikker. Dat is bij het oud vuil gezet. Wij dachten: “Het is nog hier, de mannen zullen het klaarblijkelijk niet meer nodig hebben.” Dus helaas, helaas. Geen fietswiel meer hier.

Dat is op vrijdag 1 juni prachtig ondervangen als we op de slotavond (een volgens de flyer “‘uniek evenement waar u de vruchten plukt van experiment, eigenwijsheid en vasthoudendheid”)  in het Superproeflokaal spelen. Dylans Dog heeft een door Anna Livestro vertaalde tekst en een a capella arrangement dat we boven in het café doen.

Muisstil wordt het tijdens deze eigenwijze uitvoering; inderdaad uniek.

Het nieuwe wiel dat Kikker heeft geregeld [de vasthoudendheid van mijn kant & de eigen wijze eigenwijsheid van Martijns kant gaan constructief hand in hand] staat niet op een standaard maar hangt in een tijdelijke constructie aan het plafond in de grote zaal. Ik sla in Schuil, in de modder wel het bloed op mijn vingers maar het wiel blijft heel. Dankbaar nemen we het wiel aan het eind van de avond mee naar onze opslag in de Bouwstraat.